Battaniye.

onbir.onbir.onbir

2011-11-11T12:05:00.000-08:00

Hii, yazmayalı yüzyıllar olmuş!
Arada olan biten pek bir şey yok aslında. Kedi ve Angel barıştılar. Sınav haftasına girmek üzereyim. Abim geldi. Bay Üç Ekim Amerika'ya gitti.
Şok şok şok. Kendisi 5 aydan sonra pat diye arayıverdi birden. Doğum günü olayını affetmiş. Ve Şey'den ayrılmış. Biliyor musun, hiçbir şey hissetmedim öyle deyince. Bu da verebileceğim en büyük tepkiydi sanırım.
Neyse öyle yani. Bayram da geçti aradan. Sıradan bayramlardan birisiydi işte. Misafirler geldiler, gittiler, aile, akraba vesaire vesaire..
Bu kadar yani, yeni bir şey yok.
Aa, dur. Dukan diyeti yapmaya başladım! İşe yarıyor gibi ama yaramıyor gibi de. Bilemiyorum. Göreceğiz.
Bir de bilgisayarıma format atıldı. Bütttün herşeyim gitti valla. Ona da bozuk sinirim..
Günün anlam ve önemine gelirsek; onbir onbir onbir'de edebiyat sınavı oldum. Bir numarası yoktu yani =D Olmasını da beklemiyordum açıkçası.
Öyle yani sevgili battaniyem..
Sıradan bir gün, sıradan bir hayat.

Üzgün surat.

2011-10-23T10:45:00.000-07:00

Gerginlik had safhada. Üzgünüm baya bugün. Kedi ve LouvreAngel kavgalılar. Hem de inanın ki değmeyecek bir şey yüzünden kavga ettiler. Sarf ettikleri kelimelere yazık resmen. Ben de çok üzüldüm. Arada Yankee'yle birlikte onları barışmaları için konuşturmaya çalıştık, olan bana oldu. Louvre bana çıkıştı. Benim de keyfim kaçtı iyice. Öyle yani. Bir de sürekli, ama sürekli karikatürüm çiziliyor. Onlardan favorimi dün kaybettim. Biraz da ondan üzgünüm.
Bilmiyorum ya. Üzgünüm kısacası ben. Evet.
Yüzüm duygularımı çok çabuk ele veriyormuş. Geçen gün söyledi arkadaşlar. Demin aynaya baktım. Haklılar.
Bugün üzgün bir suratım var.
:(

Gözyaşı.

2011-10-21T11:27:00.000-07:00

Bugün dokunsalar ağlayacak vaziyetteyim. Zaten ağladım da. Ama daha fazla da ağlayabilirim. Şehit haberleri yüzünden.. Her düşündüğümde bir tuhaf oluyorum. Onca insan, onca genç adam, bizim için ölüyor. Biz yatağımızda rahat uyuyabilelim diye. Ülkemiz bizim kalsın diye.. Öyle minnet duyuyorum, her şehit haberinde öyle fena oluyorum ki.. Boğazıma bir şeyler takılıyor resmen, yutkunamıyorum. Sonra aklıma yönetimdeki o alçaklar geliyor. Bu insanlara, bu askerlerimize, bizim için ölenlere "kelle" , tabii ki ölecekler demeye getirip "askerlik yan gelip yatma yeri değildir" diyor Badem Bıyık. Sen kimsin de askerlik hakkında konuşabiliyorsun? Buna ne hakkın var? Kendi oğlun üç hafta - üstelik o da bal kaymak kıvamında - gibi komik bir süre askerlik yaptığı için anlayamazsın. Şu an doğuda askerlik yapan oğlunun canı için hop oturup hop kalkan bir annenin kalbinin nasıl attığını bilemezsin. Her kapı çalışında karşısında şapkasını çıkartmış bir subay görecek mi, o korkunç haberi alacak mı diye fenalıklar geçiren bir baba olmayı düşüncelerine bile sokamazsın. Evlat acısının, dünyadaki en korkunç acının kurbanı olmuş bir ailenin yine de bunu kabullenmiş bir şekilde "Vatan sağ olsun!" demesinin nasıl bir his olduğunu bilemezsin. Sen vatanını sevemezsin. Sen bu vatanda yaşamayı hak etmiyorsun. Sen hiçbir şeyi hak etmiyorsun aslında. Benim zavallı ülkemin, cahil ve kolay galeyana gelen saf halkının kuzuluğu yüzünden oradasın. Aklından bir şey çıkmamalı, o koltuğa seni bu halk oturtmuşsa, seni oradan yaka paça indirecek, yok edecek şey de yine bu halktır. Kendine çok güvenme. Türk halkı binlerce yıllık Osmanlı hanedanını, saltanatı ve hilafeti söküp atmış bir halk. Bunu bilesin.
Ama kime konuşuyorum? Bileceksin de ne olacak? Bu halkı kim uyandıracak? Tekrar bir Atatürk gelir mi? Hiç sanmıyorum.. Ama ben, ve benim gibi arkadaşlarım, benim gibi gençler, Atatürk'e borcunu bilen ve bağlılığını gösteren gençler uyanığız. Elbet halk da uyanır. O gün geldiğinde biz hazır olacağız. Ve sen, bütün bu acının, o anaların gözyaşlarının, o babaların yıkımının, eşlerin, çocukların feryatlarının, toprağın altında, senin Amerika'nın kuklası olabilmek için sattığın vatanın toprağının altında yatan yüzlerce şehidin hesabını vereceksin. Cezasını çekeceksin.
İpin çekildiğinde, herkes derin bir nefes alacak ya iktidardaki sayın Badem Bıyık, en büyük nefesi ben alacağım.
Ve ülkemizi tekrar kurtaracağız. Ne de olsa tarih tekerrürden ibaret.
Nasıl olsa şafağımız gelecek. Sen o askerlerin, o şehitlerin şafağını söndürdün ama bizimkini söndüremeyeceksin. Çünkü her an, her saniye yeni bir Atatürkçü genç doğuyor. Biz sonsuzuz, ama senin saniyelerin sayılı.
Bunu bil.

Ne yapsam?

2011-10-07T09:41:00.000-07:00

Bay Üç Ekim'le barışmaya çalışmaya şimdi başlamam için Bay Terminatör beni sıkıştırıyor. Zaten özür dilemeyi düşünüyordum, çünkü ne kadar eski sevgilim de olsa çok kaba bir davranıştı. Hele benim gibi kibar olduğunu iddia eden bir insan yapınca aşırı kaba oldu. Ne yapsam nasıl yapsam diye kararsızlıktan karnıma ağrılar girdi valla. Terminatör ara diyor, bense yüzüme kapamasını istemediğim için mesaj atayım diyorum. Açmama ihtimali de var bu arada.. Ama yüzüme kapatsa bile "ben elimden geleni yaptım" diyerek kendimi rahatlatmaya imkanım olabileceği için aramayı kabul ettim, şimdi de hemen ara diye ısrar ediyor. Arayamam ki.. Kesin ağlarım.

Sesini duymayalı aylar oldu resmen, özenle de kaçındım. Yarın arayınca ne hale geleceğim kim bilir, bir de misafirler gelecek yemeğe, onlara yüzüm gözüm kıpkırmızı ve şişmiş bir şekilde görünürsem rezil olurum. O yüzden yarın arayacağım. Ama bugün mesaj atarım belki..

Off, bilmiyorum. Hala karnım ağrıyor.

Ne yapsam ki..

Herşey.

2011-10-04T11:38:00.000-07:00

Gittim doktora, faranjitmişim =/ Tonlarca ilaç verdi. Zaten çok ilaç kullanıyorum, söylemesi ayıptır epilepsiyim de.. Şu durup dururken bayılma olayı, sara hastalığı da deniyor. İlaç içmekten bıkkınlık gelse de bu boğaz ağrısı ve acısı + burun tıkanıklığıyla nefes alamama durumunun geçmesi için herşeyi yapabilirim! Herşey demişken..
Eski sevgilimle herşey bitti, hayatımdan çıktı. Ben de onunkinden. Biraz tuhaf bir his, üç yıldır falan dibimdeydi hep çünkü. Buna da alışırım, ne yapalım. Ama ona söylememem gereken şeyleri söyledim, ona yanıyorum.
Ah, yakın arkadaşımla barıştık. Dünün tek iyi yanı bu oldu. Eskisi gibiyiz, sanki hiç kavga etmemiş gibi. Buna çok sevindim çünkü LouvreAngel bana ne kadar büyük sorunlarım olursa olsun kendimi bir nebze de olsa iyi hissettirebilen nadir kişilerden. Olaylara kendine has bir bakış açısı var..
Bir de ders çalışmam lazım ama istemiyorum da aynı zamanda. Çalışmazsam sınıf düşeceğimden ve Nisan'daki sınavda başarısız olacağımdan korkuyorum. Kısaca birçok şeyden korkuyorum diyelim. Ama korkunun ecele faydası yok =/ Matematiğim ve coğrafyam berbat. Etüt gibi bir şey aldım, inşallah o işe yarayacak.. Of. İçim karardı '^'
Neyse yine de karamsarlığa kapılmamak lazım. İyiyim, ben hep iyi olurum. Herşey düzelecek, biliyorum.
Sonra görüşmek üzere,
Ciao.

Not: Annem bana bir çift baykuşlu küpe almış, ne şirin değil mi? Baykuşları severim. Kurbağaları da.

Üç Ekim

2011-10-03T11:56:00.000-07:00

Bugün hayatımın en kötü günlerinden biri olarak tarihime geçti.
Sevdiğim bir arkadaşımla kavga ediyorum. Aynı zamanda kendisine karşı hala hassas olduğum eski erkek arkadaşıma da çok ayıp yaptım. Bugün doğum günü, kutlamayı unuttum. Hayatımdan çık demiştim ona ama bizim ilişkimizde hiçbir şey normal olmadığı için bu "hayatımdan çıkma" olayı da normal olmadı. Ve şimdi kutlamayı unuttuğum için bana tavır yapıyor. İşleri tam anlamıyla bok ettim. Bugün hayatımda hiçbir şey yolunda gitmedi.
Hastalandım, okulda kustum, doğru düzgün bir şey yiyemedim, boğazım acıyor, en iyi arkadaşlarımdan biriyle kavga ettim ve arkadaş kalmaya çabaladığımız eski erkek arkadaşımı da kırdım. "E eskiymiş işte niye aldırıyorsun, ası üstünde 'eski' yani." diyeceksiniz. Demeyin. Ben böyle bir insanım. Hayatıma giren bir kişiyi kolay kolay çıkartıp unutamıyorum.
Off.. Ne yapsam.
Eskiden sen bana güzel gelirdin Üç Ekim.
Bu sene neden bu kadar kötü davrandın? Ayrılmamız benim suçum mu? Neden benden intikam alıyorsun?
Unutkan olduğumu sen de biliyorsun Bay Üç Ekim, tamam bu yaptığım çok ayıp ve kırıcı bir şeydi ama.. Kelimelerinle beni çok yaralıyorsun. Onları insanları incitmekte ne kadar ustaca kullandığını unutmuşum.
Normalde bu sözü hiç kullanmamaya çalışırım.
Ama keşke.. Keşke senin neden önemli olduğunu bilmeseydim üç ekim.
Keşke hayatıma hiç girmeseydin Bay Üç Ekim.

Hastalık =/

2011-10-03T10:42:00.000-07:00

Hasta oldum.
Şimdi olabilir, ne var ki diyeceksiniz. Ama çok garip bir kombinasyon sonucu oldu bu. Cuma günü taptığım bir grup olan Duman'ın konserine gittim. Çok rüzgar vardı. İzmir Arena'yı bilir misiniz bilmem, tam denize sıfır. Kıyısında yani. Bir de gece olunca estirdi de estirdi, coştu rüzgar. Bateri falan devrildi. Kaan da gülüp (<3) açıklamak yapmak zorunda hissetti kendini falan. Neyse efendim. Ben bu soğukta kalınca üşüdüm, bir de o konserde bağır çığır zıplayınca doğal olarak sesim telefon sapığı gibi çıkar halde döndüm eve. Önce bu ses kısıklığından sandım. Ama baya baya yutkunamıyorum, konuşamıyorum, su bile içemiyorum falan. Okulda da rahatsızlandım, kesin konserle bağlantısı var. Midemi orada üşütmüşümdür, başka ne olabilir ki.
Konser demişken.. KAAN'IN BANA UZATTIĞI PENAYI ALAMADIĞIMA YANARIM. Çok miktarda erkek arasında ezildiğim ve buna rağmen ısrarla "Kaan" diye bağırdığım için -halime acımış olsa gerek- penasını bana uzattı *-* Ama maalesef ben alamadan yanımdaki uzun kollu, koca elli pislik benden önce kaptı -_-
Buradan sana sesleniyorum Bay Uzun-Kol: O PENA BENİM HAKKIMDI, BANA UZATILDI, İNŞALLAH KAYBEDERSİN. Amin -_-
Ama konser çok güzeldi. 28 Ekim'de Ooze Venue'de konserleri var. Acaba yüzsüzlük yapıp ona gitmeyi de teklif etsem mi.. Muhtemelen izin vermezler ama 16sındaki sınavda bir üst sınıfa çıkarsam? Belki diyelim.. Bu arada ekleme; bir adet yabancı dil mensubu öss öğrencisi olaraktan tabii ki dersaneye gidiyorum..
Bir de insanlar çok gereksiz alıngan. Ortada bir şey yokken durup dururken alınganlık yapmaları beni sinirlendiriyor, o sertlikle karşılık verince de ben suçlu oluyorum. O zaman gereksiz alınganlık yapmayın ya. Ortada fol yok yumurta yok, trip yiyiyoruz. Te allam..

O değil de ben gerçekten hastayım :(
Yarın doktora gideceğim, böyle olmaz bu :(

kalp çok ilginç bişey.

2011-10-02T12:03:00.000-07:00

Neden benim kalbim bu kadar çok kırılıyor anlamıyorum.
Geçende bu konuyu Kedi'yle konuştum telefonda. Yine bir kalp kırıklığı sonrası.. Anlamıyorum bir türlü. Anlam veremiyorum. İnsanlar mı çok kaba yoksa ben mi çabuk kırılıyorum?
Sanırım ikincisi doğru. İnsanlara çabuk güveniyorum, çabuk samimi oluyorum, ondan böyle oluyor sanırım. Kedi'ye de böyle dedim. Mesela o çabucak insanları yakından benimsemez. Ama ben öyle değilim. Bu yüzden kalbim daha çok kırılıyor. O da onayladı zaten. O öfke ve sulugöz anımda sinirle "Bir daha kimseyi kalbime bu kadar çabuk kabul etmiycem. Yeter bu kadar kırıldığım." dedim. Çok kızsal bir cümle değil mi =D Bence de öyle.
En çok da sırtını dayadığın, çok güvendiğin insanlar kırıyor kalbini. E onlar kırınca da sineye çekerek kalbini tolore edebiliyorsun (en azından ben öyle yapıyorum diyelim, gerçi bu ne kadar iyi bilemiyorum.) ama sonra bir daha ve bir daha ve sonra tekrar tekrar kırdıklarında tolore etmek zorlaşıyor. Bir noktadan sonra dayanamıyorsun. O çok kötü bir şey işte. Keşke insanlar birbirini hiç kırmasa. Gerçekten acı verici.
Kalp ilginç bir şey derken de bunu kastettim zaten. Aslında kelime anlamıyla kalp kan pompalayıp hücreleri canlı tutan bir şey. Ama mesela üzüldüğünüzde, bir şey size acı verdiğinde de sızlayan, kasılan yer orası. Çok garip.
Çok acı veriyor, çok.
Duygudan yoksun bir organ ama belki de duygularımızı en yoğun hissettiğimiz yer.
Dedim ya, ilginç. Bunu açıklayan kitaplar yazılmalı.
Ve insanlar bu kalp kırıklığı acısının farkına varıp biraz daha düşünceli olmalı. Birazıcık daha. Bir şey kaybedileceğini sanmıyorum.